Ingrid Windmeijer, als transitiecoach Regio West betrokken bij de Buurt als Ecosysteem, schoof voor het eerst aan in Café de Vijfhoek en was aangenaam verrast over wat ze daar hoorde en zag. Ze schreef er een mooi en persoonlijk verslag over.
Recent was ik in Café de Vijfhoek, de bruine kroeg in de Haarlemse binnenstad waar wekelijks het Uurtje van het Buurtje wordt gehouden.
Reden van mijn bezoek was de Buurt als Ecosysteem-bestuurdersochtend die daar werd georganiseerd. Aanwezig waren de bestuurders van Buurts, Zorgbalans, Spaarne Gasthuis, Huisartsen Zuid-Kennemerland, Buurtzorg, VWC-BUUV en de gemeente Haarlem, het kernteam van de Buurt als Ecosysteem en buurtbewoners. Ze kwamen bijeen om te delen wat er tot nu toe tot stand is gekomen binnen De buurt als Ecosysteem in de Vijfhoek en binnenstad.
Buurvrouw Marleen die met een stel buren plus kinderen gaat koken voor buurman Theo. En na dienst dood blijft het eetgroepje actief.
Buurvrouw Marianne die zo van mensen houdt en ter plekke een prachtig gedicht voordraagt. Ze brengt regelmatig kwetsbare ouderen bijeen.
En buurvrouw Mirjam die iedereen met iedereen verbindt, buurtbewoners meeneemt uit hun isolement naar leuke dingen die plaatsvinden.
Bezoeker van het uurtje van het Buurtje Wies: ” Ik ben weer helemaal tot leven gekomen door dit project. Het heeft weer zin, wat ik doe”.
Zingeving, dat woord blijft bij mij resoneren.
De professionals die in de buurt wonen zijn zorgzame buurtbewoners en professionals ineen. Wat opvalt is dat de “professionele distantie” hier is verruild voor iets liefdevols. Men heeft sterke betrokkenheid met elkaar. De relaties zijn stevig en vaak al jaren oud. De wijkverpleegkundigen kunnen door dit project weer meer de buurt in, investeren in mensen zonder zorgvraag en helpen zo om problemen te voorkomen en de vraag om professionele zorg te verlagen. Want in de sociale geborgenheid ontstaan minder problemen. De kennismaking met welzijn heeft synergie opgeleverd. “Wij komen in de buurten (welzijn) en zij (de wijkzorg) komen achter de voordeur. Samen zien we meer en kunnen we meer betekenen”.
Wethouder Diana van Loenen onderstreept dat ze wil inzetten op meer ontmoetingsplekken in de buurten. Het ziekenhuis denkt samen met de wijkverpleging na hoe ze mensen zelfstandiger naar huis kunnen laten gaan. Bijvoorbeeld door de mantelzorg in het ziekenhuis al te betrekken bij de zorg zodat het medicatiegebruik al door de mantelzorger kan worden beheerd. En het ziekenhuis vraagt zich oprecht hardop af waarom ze nog steeds de patiënten koffie op bed brengen, als mensen ook zelf naar een koffieapparaat kunnen lopen.
Er zijn zoveel kwartjes gevallen en ze blijven maar vallen. Zo logisch en zo vanzelfsprekend kan het zijn als je bij elkaar betrokken bent. Dan ontstaat er dus een aantrekkelijke woonomgeving, waar écht naar elkaar wordt omgekeken.
Zingeving, is dat de kern van de zaak waarom hier zoveel moois gebeurt? Willen we allemaal iets voor een ander betekenen en worden we daardoor mens? Is dit de universele basis van het project? Is dat het waarom iedereen die er over hoort het zo logisch vindt? Vaak ook zegt: ja, dit is de manier, het kan niet anders? Is het een voorwaarde dat professionals in hun eigen buurt werken, waardoor de verbindingen er al zijn en daarop kan worden voortgebouwd?
Maar hoe werkt het dan in buurten waar niemand in de buurt woont die er werkt? Interessant om te vergelijken. Iedereen is natuurlijk altijd, waar dan ook, een buurtbewoner.
Ik verliet helemaal opgeladen en met mooie vragen het café. Waar de sympathieke kroegbaas ons uitzwaaide. Weet je: het werkt hier!
Ingrid Windmeijer, Transitiecoach de Buurt als Ecosysteem voor maatschappelijke gezondheidszorg.
