Als de buurt klaarstaat voelt niemand zich alleen

Els was die middag nog gezellig bij de Spellenmiddag bij Café van Gunsteren geweest. Onderweg naar huis was het glad. Ze gleed uit over een putdeksel, viel op de grond en had meteen hevige pijn. Een voorbijgaande fietser stopte, belde aan bij het huis waar Els voor lag en samen met de bewoners werd een ambulance gebeld. In het ziekenhuis bleek dat zij een breuk in haar arm had en haar schouder uit de kom was. Eenmaal thuis begon een periode waarin hulp hard nodig was. En die hulp kwam, ook uit onverwachte hoeken.

Uurtje van het Buurtje
Elke dinsdag is in café De Vijfhoek het Uurtje van het Buurtje: een laagdrempelige ontmoetingsplek waar buurtbewoners samenkomen voor een kop koffie of thee. Els komt daar regelmatig en merkte nu hoe waardevol die ontmoetingen zijn. Mensen die ze daar kende, stonden ineens voor haar klaar. 

Haar vriendin Annelies, die via Els ook bij Het Uurtje van het Buurtje terecht was gekomen, hielp met boodschappen en kwam vaak even langs. “Voor mij voelt het als iets kleins,” zegt Annelies, “maar voor Els was het groot.” Vooral in de eerste dagen, toen Els veel pijn had en misselijk was van de medicatie, betekende dat veel. Ook andere buurtbewoners boden hulp aan. Er werd zelfs een groepsapp aangemaakt, omdat mensen het vervelend vonden dat ze niet wisten wat er speelde en graag iets wilden betekenen. Els kreeg een kaartje met een handje erop: als je een handje nodig hebt, ik help graag. En toen Els vooral vla kon eten, ontstond een klein maar veelzeggend moment: eerst werd per ongeluk melk gebracht, daarna alsnog een pak vla, als cadeautje. “Dat laat zien hoe lief buren kunnen zijn,” zegt Els glimlachend.

Buren zorgen voor elkaar
Toen het nodig was, werd de informele hulp uit de buurt aangevuld met tijdelijke ondersteuning van de thuiszorg. Inmiddels gaat het steeds beter met Els en heeft ze minder pijn.

Als Het Uurtje van het Buurtje ten einde loopt, helpt buurtgenoot Hans, die ook nu weer naast Els zit, haar even met het aantrekken van haar jas. Door de sling om haar arm lukt dat niet alleen. Wat dit verhaal bijzonder maakt, is niet één grote actie, maar juist de optelsom van kleine gebaren. Even aanbellen, een boodschap doen, een kaartje sturen. Zoals Annelies het zegt: “Het is fijn om te weten dat je op je buren kunt rekenen. Dat zou overal zo mogen zijn.” 

Samen zorgen we dat niemand er alleen voor staat.

Tekst: Patricia Poetoehena